Doen of toch niet  

Lang heb ik getwijfeld of ik mijn borsten verhaal zou delen op mijn blog. En hoewel ik eerst had besloten om dit niet te doen. Doe ik het toch (niemand veranderlijker dan ik ;-)). Want waarom zou ik alleen leuke, grappige of ontroerende blogs schrijven. Want mijn blogs gaan altijd over mijn leven en dit is er toch echt onderdeel van.

Al jaren kamp ik met een probleem van 80G formaat. En met 80G bedoel ik mijn cupmaat. Veel mensen klagen soms om een maatje meer terwijl ik graag een maatje minder had gewild. Dat ik meer heb dan een handje vol zie je aan mij al snel :-).  Altijd maakte ik grapjes dat ik duidelijk vooraan had gestaan als het ging om het uitdelen van de borstpartij. En hoewel veel vrouwen misschien jaloers zijn geweest, begon ik er steeds vaker meer last van te hebben.

Jaren geleden heb ik al eens op het punt gestaan om een mamareductie te laten uitvoeren. Maar toen won de angst van het ongemak. Toen ik deze zomer weer huilend in het pashokje stond in mijn zoektocht naar een leuke betaalbare bikini en fysiotherapie mijn pijnklachten niet meer kon verhelpen ging de knop om. Dit keer zou de angst niet overheersen. Dus na een consult bij de plastisch chirurg en de goedkeuring van de verzekering heeft afgelopen maandag de operatie plaatsgevonden.

Hoewel ik er natuurlijk ontzettend tegen op zag, moet ik zeggen dat het mij tot nu toe (het is pas twee dagen geleden) erg mee valt. De pijn is met pijnstillers goed te verdragen(mits je de regels opvolgt en voldoende op bed blijft liggen, iets waar ik 1 dag eigenwijs in bed geweest, je verwacht het niet :-)). Het moeilijkst vind ik nog het niet kunnen knuffelen met Jasmijn.

Mijn hoofd en lichaam zijn het nog niet met elkaar eens. Als ik nu in de spiegel kijk verwacht ik daar nog steeds meer borst te zien. En hoewel ik nu nog een goede D-cup heb voel ik mij nu minder vrouwelijk. Ik ben er van overtuigd dat het daar nog mee goed komt als ik niet meer in een oversized t-shirts en broek loop 🙂 en weer eens fatsoenlijk heb kunnen douchen :-). Ookal is het pas twee dagen geleden ik ben er nu al erg blij mee. Ik hoop met het delen van mijn verhaal andere vrouwen dat laatste duwtje in de goede richting te geven. Uiteraard houdt ik jullie op de hoogte van het herstel!

Kim ~ nu ruim 600 gram lichter

9 thoughts on “Doen of toch niet  

  1. Lieverd, het is natuurlijk een grote schrik als je voor het eerst in de spiegel kijkt naar je zelf. Je ziet een ander lichaam, het lijkt niet van jezelf, maar toch is het zo. Het ziet er prachtig uit, net zoals jezelf bent. Heb geduld met jezelf en denk aan het plezier dat je zal hebben met het zoeken naar een leuke betaalbare bikini voor deze zomer. Die bikini zal je nu zeker vinden. Jasmijn niet kunnen knuffelen is natuurlijk moeilijk, maar als je haar over een paar weken weer helemaal dood kan knuffelen is zij deze paar dagen allang weer vergeten.
    liefs xxx

  2. Hey, ik snap precies hoe je je voelt. Komt allemaal goed. Je hebt al die jaren de grote borstpartij bij je gedragen en dan is het zeker raar om jezelf in de spiegel te zien. Maar neem van mij aan dat het vanzelf beter gaat.

  3. Ik heb je blog met tranen in de ogen gelezen. Soms weten vaders bepaalden dingen niet, zoals jou strucle met je Harrie’s. Wat ben je toch een ongelooflijke leuke sympathieke vrouw, met een scherpe tong en redelijk kort lontje oftewel ongeduldig, geworden. Ik zeg waarschijnlijk vaak, maar vooruit nog maar één keer “Ik ben supertrots op jou en ik hou van de lucht en terug van jou”.

  4. Kimberley

    Heel goed van jou!! Daar groei je naar toe en je zal er straks nog blijer mee zijn!!

    Veel sterkte en eerste periode geen beugelbhs dragen hoor!

    Liefs tante Tina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *